Gek op dieren


Voor een project ivm de transitie van de Jeugdzorg van Provincie naar Gemeenten interview ik ouders en jongeren over hun eigen kracht. Zo nu en dan maak je bijzondere dingen mee. Dit is één van de gebeurtenissen.

PaardJippie

Bij het maken van de afspraak vraag ik: “Waar kunnen we afspreken?”.

Ze weet het niet.

“Is er een snackbar of en restaurantje waar we kunnen zitten?”

“Eh, nou ik weet hier eigenlijk niks.”

We spreken af dat ik haar kom ophalen en dan wel zien waar we heen gaan.

Mijn navigatiehulp leidt me naar een buitengebied. Ineens gaat de weg over in een zandweg die een donker bos ingaat. Dan gaat die weg over in een halfverharde weg van straatpuin, vol met gaten vol water van de hoosbui die net geweest is. Sommige zijn wel erg diep, ik moet stapvoets rijden, om de plassen heen manoeuvreren. Het is nog twee kilometer.

Dan een haakse bocht, ergens midden in dit donker bos. Gelukkig zie ik nu dat aan het eind dat het bos ophoudt en er weer een asfaltweg begint. Verderop een gehucht. Daar moet ik linksaf een doodlopende weg met nieuwe villa’s in. Ik keer alvast de auto voor ik parkeer.

Ik bel aan. Een mooie jonge vrouw, net 18 jaar, doet schuchter open.

“Hoi, jij bent Jippie?”

“Ja!” Ik krijg een slappe hand.

“Dag, ik ben Eelco en ik kom naar je verhaal luisteren. Waar gaan we heen?”

“Ik weet eigenlijk niks waar we kunnen gaan zitten, want iedereen kent me hier en ze kletsen zo.”

“Kunnen we echt niet hier in huis ergens zitten?” Probeer ik nog.

“Nee dat kan echt niet. Maar we kunnen wel naar mijn paard gaan, dan kunnen we op de balen hooi zitten.”

Ik slik even: “OK, dan doen we dat.”

Ze stapt bij me in de auto, neemt haar telefoon en gaat druk app-en. Ondertussen wijst ze de weg.

We rijden het gehucht weer uit, de weilanden in. Tussen twee boerderijen staat een paard op een klein stukje weiland met een kleine dubbele stal. Op de toegangsweg is geen ruimte om de auto neer te zetten.
“Ik haal de schrikdraad wel even weg dan kan je de auto daar neerzetten.” Ik rij de auto het weiland op  en stap uit.

Het paard komt blij naar ons toe. Het blijkt al snel dat paarden zijn wel erg grote beesten zijn als je daar nooit mee te maken hebt gehad, zoals ik. Ik moet ineens denken aan mijn nichtje dat op die leeftijd door haar lievingspaard het ziekenhuis is ingetrapt. Jippie vertelt een verhaal over haar paard, dat ze nogal gestrest kan reageren op onbekenden, maar: “Niet als ik erbij ben hoor!”. Ik voel me niet echt veilig: zij wel. Dit is HAAR domein!

De rechterstal is opslag van materialen om de mest op te ruimen en het hooi op te slaan. Ze trekt een hooibaal van de stapel op de grond om op te zitten. Zo zitten we naast elkaar op de hooibaal en begint ze spontaan haar verhaal te vertellen. Ze heeft geen aanmoediging nodig. Verstoten door haar moeder. Diverse keren buiten gezet tussen haar 10de en 17de.

Terwijl ze aan een stuk door vertelt, zegt ze een aantal keer dat ze niet zo’n prater is ( over haar bezoeken bij de huisarts en psycholoog). Bij mij heeft ze daar kennelijk geen last van. Ze voelt zich gehoord en gezien.

Ondertussen steekt het paard zijn hoofd door de deuropening. Waarschijnlijk omdat ze het hooi van de hooibaal waar ik op zit, veel lekkerder vindt dan het losse hooi wat Jippie haar heeft gegeven. Ik schuif een beetje opzij en ze zegt: “Ze doet niets hoor, ze is heel lief.” Ik denk, ja dat zeggen al die pitbull eigenaren ook….
Maar ik leef nog als het paard zich weer naar buiten draait en ik kan weer luisteren.

Ik ben onder de indruk van haar verhaal. Grote bruine ogen kijken me recht aan terwijl ze schokkende dingen vertelt over hoe haar moeder met haar en haar dieren is omgegaan. En alles om de vader, die juridisch machteloos is gemaakt, nog meer pijn te doen.
Als ze zegt: “nou dat was het wel ongeveer!”, lopen we naar buiten en steekt ze een sigaret op. Ze vraagt: “Vind je het goed dat ik de mest even opruim?”

Ze gaat aan de slag. En ze heeft net een jaar van de opleiding schoonheidsspecialiste achter de rug. Mooie kleren, handtasje om, pakt ze de kruiwagen en zet die midden in de wei. Neemt de hark en het blik om de mest op te schuiven. Daarna in de kruiwagen. Zo is ze bezig totdat de hele kruiwagen vol zit met verse paardenmest.

Haar fragiele lijf duwt de zware kruiwagen door de modder naar de mesthoop. Daar kiept ze het professioneel uit. Het paard krijgt nog een besproeiing met vliegafwerendmiddel, die mij ook afweert. Dan is ze klaar.

Ik rij de auto terug de weg op. De schrikdraad wordt weer gespannen en ik breng haar terug naar het huis waar ze al 4 maanden logeert. Haar honden logeren ergens anders.
Ze zegt: “Als ik mijn dieren niet had, was ik er onderdoor gegaan hoor. Die geven zoveel liefde, ze zijn altijd blij om me te zien!”

Binnenkort gaat ze het voor de zoveelste keer bij haar moeder thuis proberen. Haar eigen kracht houdt me dagen bezig.

Eelco van der Wal, Breda, 2014

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *